14 Mayıs 2014 Çarşamba

Bugün Yasımız Vardı!

Bugün yasımız vardı. Kiminin gözünden inen, kiminin içini delen yaşımız vardı.

Acımız sayının büyüklüğünden dolayı değildi büyük. Gözümüzün körlüğünden, bir annenin çığlığından, bir çocuğun umutsuzluğundan, bir kadının dilinden dökülenden sebep büyüktü...
                                    
                                        
Çıkardıklarına kara elmas denilmişti ama gözünden akan yaşa bir değer verilmemişti.

15 yaşında kapkara derinliklerde kaybolacak yaşamlar varmış bu topraklarda. "Senin orada ne işin vardı?" demenin anlamsızlığı, "seni buna kim mecbur bıraktı?" demenin gerçekliğinden çok büyüktü.

2011'de bulunamamış 9 can üzmüştü bizi.
2012'de 81 kez yanmıştı canımız.
2013 Ocak'ta 8 yaşamla birlikte sönmüştük günübirlik.
"2014 yakma canımızı" dedik, büyük yaktı.
245 belkide daha fazlası acıttı canımızı.
245 baba, 245 koca, 245 evlat... 245 can!

Bugün üzgünüz, yarın da yastayız.
Diğer gün "Hayat devam ediyor" diyeceğiz.
Utanıyorum!
2015 canımızı yakana kadar uyuyacağımız uykudan dolayı utanıyorum!

Ne kader, ne kaza... Uykudan uyandırılmak isteniyoruz her sene sadece, uyanmamak için inat ediyoruz.

Bu sefer uyanma zamanı gelmedi mi?

İşçi hakları korunmadığı ölçüde dezavantajlı bir gruptur!
İşçinin korunması gereken en temel hakkı; yaşama hakkıdır!


                                 

0 yorum:

Yorum Gönder